βραβείο από τον Ανθρωπιστικό Οργανισμό Άλμπερτ Σβάιτσερ με έδρα τη Βιέννη

στην ΕΡΤ

https://www.ertecho.gr/radio/i-foni-tis-elladas/show/afylahti-diavasi

στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

στον ΑΘΗΝΑ 9,84

Η σειρά αναζητά τον αθλητισμό εκεί όπου συναντά την κοινωνία: στις εργατικές συνοικίες, στα χωριά, στις προσφυγικές κοινότητες, στις μεταναστευτικές διαδρομές, στις κοινότητες των Ρομά, στους αγώνες ενάντια στον ρατσισμό, στη θέση των γυναικών, στη βία των γηπέδων, στη σχέση κράτους και συλλόγων, στην πολιτική χρήση των μεγάλων διοργανώσεων και στην εμπορευματοποίηση του αθλητικού θεάματος. Ένας αγώνας, ένα γκολ, μια κερκίδα, ένα σύνθημα ή μια χειρονομία γίνονται αφορμές για να φωτιστούν βαθύτερες κοινωνικές διεργασίες.

Η σειρά «Στα γήπεδα της Ιστορίας» δεν αφηγείται απλώς την ιστορία του αθλητισμού. Ακούει, μέσα από τον αθλητισμό, την ιστορία των ανθρώπων που βρέθηκαν γύρω του: εργάτες που έφτιαξαν ομάδες δίπλα σε εργοστάσια, πρόσφυγες που ίδρυσαν συλλόγους για να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη του τόπου τους, χωριά που είδαν την ομάδα τους ως προέκταση της κοινότητας, γυναίκες που διεκδίκησαν θέση στο γήπεδο και στο ίδιο τους το σώμα, μαύρους αθλητές που μετέτρεψαν την επίδοση σε πολιτική πράξη, Ρομά ποδοσφαιριστές και ομάδες που πάλεψαν με τον αποκλεισμό, οπαδούς που έκαναν την κερκίδα τόπο συλλογικής ταυτότητας.

Μία σειρά ηχητικών ντοκιμαντέρ για το ρεμπέτικο και τους ανθρώπους του στα χρόνια του Μεσοπολέμου και των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων.

Ρεμπέτικα στέκια και ιστορίες του Μεσοπολέμου, άνθρωποι του περιθωρίου,  ο Στρίγκλας, ο Μάθεσης, η Λέλα από τα Βούρλα, κουτσαβάκια και μάγκες, πολιτσμάνοι και καλντεριμιτζούδες, χαμάληδες και ναυτικοί από το, λιμάνι, βατσιμάνηδες και παλιοί ναυτικοί, ένας κόσμος που αναπνέει στην ψύχρα της νύχτας και στη σκόνη της μέρας. 

Οι πρόσφυγες της Κρεμμυδαρούς, οι Πόντιοι της Κοκκινιάς, οι εργάτες των Λιπασμάτων και του Γυαλάδικου, ένας κόσμος πίσω και πέρα από τη Γέφυρα του Μάγκα. Ο τεκές του Καπλάνα, ο Ανέστος, ο Γιος της Μαύρης Γάτας, η Ειρήνη η Συμιακή που αγόραζε σώβρακα στον Μάρκο, η Σπηλιά του Κουλού, ο λόφος του Αγίου Γεωργίου, τα «Γερμανικά», η μάντρα του Σαραντόπουλου, το νεκροταφεόιο της Ανάστασης. Ένας κόσμος τόσο μικρός και συνάμα τόσο μεγάλος και αντιφατικός.

Η κοινωνική ιστορία της λεγόμενης αστικής μουσικής, οι δρόμοι της Ανατολής, ο πόνος και ο καημός που έγιναν τραγούδι στις κοινόχρηστες αυλές. 

Τα πρωινά, οι κοινόχρηστες αυλές γεμίζουν από ένα πολύβουο μελίσσι, τα παιδιά χαίρονται το παιχνίδι τους και οι γυναίκες πάνε και έρχονται πότε για να βάλουν μπουγάδα και πότε για να προετοιμάσουν το φαγητό, να κουτσομπολέψουν, να θυμηθούν και να τραγουδήσουν. Από τις κοινές κουζίνες αναδύονται μυρωδιές που παραπέμπουν σε έναν κόσμο εξωτικό και απόμακρο. 

Το απόβραδο πάλι, όταν σχολάνε οι πρόσφυγες από τα εργοστάσια και πριν καλά καλά ανάψει το αχνό φως της ασετιλίνης, οι κοινόχρηστες αυλές γεμίζουν ξανά ^ ένα ζωηρό γλεντοκόπι αρχίζει να φουντώνει. Μια αυτοσχέδια γιορτή απλώνεται σε κάθε γωνιά του συνοικισμού, λες και τα σώματα δεν είναι τσακισμένα από το μόχθο του μεροκάματου και από τον πόνο του κυνηγημένου. Καθένας φέρνει από το σπίτι του ό,τι έβγαλε το τσουκάλι, λίγο ή πολύ, αυτό έβγαλε. Κι έτσι όπως βρίσκονται όλοι μαζί, άντρες, γυναίκες και παιδιά, αρχίζουν τις φωναχτές κουβέντες και τις ατέλειωτες ιστορίες. Μια καινούρια μεγάλη γειτονιά ανατέλλει σε μια Ελλάδα παλιά και προδομένη.

Ηχητικά τεκμήρια, άγνωστες ιστορίες, απρόσμενες προφορικές μαρτυρίες, ημερολόγια, εικόνες και θραύσματα μνήμης συνθέτουν έναν ονειρικό καμβά στο μεταίχμιο δύο κόσμων, μεταξύ δύο πολέμων.